Erida Çela

Dita ime e parë në WBU, isha vonë. Po, po, isha kaq e emocionuar për universitetin dhe gjithçka që lidhet me të, sa që u vonova. Mos më pyesni si ndodhi, gjithsesi bëra më të mirën. Sapo dola nga stacioni, hapa hapat më shpejt dhe aty ishte Juela me buzëqeshjen e saj të ngrohtë (që nuk e prisja aspak, duke marrë parasysh sistemin nga vij), duke më pritur për të më dhënë insignën time, me emrin dhe fakultetin që isha regjistruar. O, çfarë ëndrre ishte ajo! Edhe sot, ende besoj se viti i kaluar nuk ishte real, as në lidhje me lumturinë dhe as me vuajtjet – le të themi që ishte një kalvar. Megjithatë, ajo më tha se ishte krejtësisht në rregull, edhe pse isha vonë dhe fjalimi i profesoreshë Irmës kishte filluar, të cilin, më vjen keq ta them, nuk e dëgjova, por do mundohem ta dëgjoj këtë vit, premtim me gishta të lidhur.

Një javë para fillimit kishim marrë kalendarin akademik dhe e dija shumë mirë se do të ishte një ditë dhe një javë plot argëtim, miq të rinj dhe gjithçka që kisha ëndërruar nga një ofrues akademik. Dhe ky argëtim, zonja dhe zotërinj, nisi menjëherë pas fjalimit.

Përfshinte kokteile çdo ditë, udhëtime, lojra, DHE shembuj të shkëlqyer të njerëzve të suksesshëm që mund të donim t’i ndjekim, si drejtori i Grupit të Spitaleve Amerikane, folës motivues, njerëz të famshëm, por jo vetëm, edhe ish-studentë që tani kishin arritur një sukses të jashtëzakonshëm në jetë dhe që mund t'i vlerësonim. Përfshinte prezantimin në kampus, klasat dhe gjithçka tjetër. Po, kjo tingëllon si dita ime e parë, apo jo? Po, ajo ishte dita ime e parë…

Më vjen keq t'ju zhgënjej. Nuk ishte. Dhe më falni që po ju ngatërroj me një histori të tillë. Jo që ato gjëra të bukura që përmenda nuk ndodhën, ato ndodhën sigurisht dhe më shumë, por dita ime e parë ishte ndryshe.

Dita ime e parë ishte si dashuri me shikim të parë, edhe pse kur vura këmbën në kampus, dukej pak kaotik, por më lejoni të shpjegohem. Kisha dëgjuar shumë për këtë universitet dhe doja ta vizitoja, por nuk kisha mundësi që të udhëtoja nga Elbasani për ta parë vetë, prandaj bëra një marrëveshje me disa shokë nga shkolla tjetër dhe WBU na mori me autobus për të na udhëhequr. Dita e parë dukej si njerëzit që po punonin jashtë për të ndërtuar atë që është tani WBU, me bibliotekën, tavolinat, karriget, tabllot, dritat, çdo gjë. Dita e parë në WBU ishte duke parë stafin që na priste me padurim! E pashë, betohem, e pashë në sytë e tyre se ishin të gëzuar që po na shihnin aty. Dita e parë ishte zyra e Dekanatit të Studentëve, që buzëqeshte dhe na shpjegonte gjithçka që do të na ofronte. Dita e parë ishte duke parë bibliotekën bosh dhe tani, nga nostalgjia, më vjen të qaj, sepse është vendi ku kaloj shumë kohë tani, por kush e dinte atëherë?

Dita e parë ishte kur Genta erdhi me ne në Spitalin Amerikan dhe na udhëhoqi për gjithçka, edhe pse sapo e kishim takuar. Dita e parë ishte kur ktheva kokën tek mikesha ime më e mirë, Irida, dhe të dyja thamë: "Na pëlqejnë, janë fantastikë," ndërsa ishim ende ulur në WBU. Nuk ishte e zakonshme për ne të ndiheshim kaq të mirëpritur. Nuk ishte e zakonshme të shihnim stafin vetë që na udhëhiqte për provimet e Maturës dhe për degën që do të zgjidhnim. Ishte gjithçka fantastike. Ata nuk ishin thjesht staf universitar që po bënin punën e tyre – ata ishin një familje që funksiononte së bashku, jo thjesht duke punuar, por duke funksionuar. Dhe kjo më preku thellë në zemër, edhe pse nuk dija shumë për ta në atë moment.

Në atë ditë të parë, nuk i lashë të mbaronin fjalimin dhe, si zakonisht, i ndërpreva dhe u futa në punë duke thënë: "A mund të na jepni letrat për aplikim?" Sigurisht, ishte Erida, pse dyshuat? Dhe megjithatë ata ishin kaq të sjellshëm me mua, dhe janë ende, pavarësisht ndërprerjeve të mia këtu e atje, dhe jam më shumë se falënderuese për këtë. Dhe gjithmonë do të jem. Nuk ka gjë më të vlefshme për mua se liria. Dhe ndihem e lirë me profesorët, në kampus, para stafit, kudo. Liria për të folur, liria për të zgjedhur, liria për të marrë pjesë, liria vetë.

Dhe kështu, mund të them me krenari se jam e lumtur që zgjodha WBU, dhe jam vërtet krenare për këtë. Sa mirë për mua dhe ju që po e lexoni këtë letër, sepse mundësitë janë të mëdha që keni bërë një zgjedhje të shkëlqyer! Dhe nëse po shqetësoheni, ju lutem mos u shqetësoni! Ka një familje të tërë që punon për ju! Pra, nëse ndiheni si unë, mirëseerdhët, nëse ndiheni që ky është vendi juaj, sepse është! Western u bë familja ime e madhe dhe tani është momenti që të bashkoheni, prandaj mos harroni, ne jemi duke ju pritur me gëzim!